It keeps getting better

Nu onze midterms gedaan zijn, als in, een soort van toetsen halverwege, begint eigenlijk het echte werk: papers, pop quizes, taakjes en dus een hele hoop gestreste Aziaten die in de studylounge vertoeven. Day and night.

Zo dringt ook langzaam het besef door dat we hier nog maar twee weken zijn (Roxan nog 4 dus die vergeten we even :), en ik weet het, dat is de zomervakantie van de gemiddelde Vlaming, maar toch. Iedereen ziet al serieus op tegen de dag van vetrek.

Daarom dat we nu nog zoveel mogelijk inplannen op zo weinig mogelijk tijd. Kwestie van zeker niets te missen.

Toch is er tegenwoordig genoeg reden om gewoon gezellig op de campus te blijven... Velen onder jullie zagen het al op Facebook; Real Madrid is trainig at UCLA. Een echte voetbalfan als Roxan kon dat natuurlijk niet laten passeren en stond dan ook paraat met fototoestel aan de dranghekken. Jammer genoeg waren we al geschuurd door een hoop enthousiaste Spanjaarden die met over-karton-gespannen-t-shirten klaarstonden om een handtekening te bemachtigen van hun helden. The pictures tell all:

Gisteren is Roxan dan om half 4 aan de dranghekken gaan staan om een goede plaats te bemachtigen. Dat was wel buiten de girls die er al vanaf 7 a.m. stonden gerekend, uiteraard. Roxan heeft zeker een miljoen vuile blikken in haar richting gekregen en toen ze een praatje probeerde te maken met haar lotgenoten, kwestie van de uren wachten wat leuk te houden, kreeg ze enkel een boze blik toegeworpen.  Gelukkig werd alles weer goed na een 'Hola' en knipoog van Arbeloa...

Gisteren was het dan weer voor mij een hoogdag... 90210 Beverly Hills had een draaidag op UCLA, het verhaal gaat ondertussen namelijk dat the youngsters afgestudeerd zijn van op de Beverly hills Highschool en nu aan UCLA studeren. Zowaar 4 mega trucks vol materiaal stonden voor Royce Hall geparkeerd, een circustent bomvol catertafels, per cameraman (er waren er 4) minimum 3 assistenten en wel minstens 7 productie-assistenten om nog maar te zwijgen over het aantal opnameleiders.

Op de eerste locatie werd ons vriendelijk verzocht om geen foto's te maken, waarschijnlijk omdat de lead actress een scene in haar ondergoed had (?!), ik heb die regel niet ter harte genomen en a volonté foto's getrokken. Niet van de actrice uiteraard, ik had geen zin om met een hoop bodyguards in mijn kielzog van de set verwijderd te worden...

Daarna was het wel makkelijk om foto's te maken, en werd ook gezocht naar figuranten. Ik moest naar de les, dus mijn internationale 5 minutes of background fame heb ik moeten laten passeren.

Volgende week ga ik mijn eerste celebritiy ontmoeten (Yup, you read that right!)... Met de les Inside Hollywood by Hollywood insiders gaan we naar de persconferentie van Hugh Jackmans nieuwe film Steal. We krijgen ook een rondleiding en zien hoe alles geregeld wordt voor zo'n persdag in het fancy Beverly Hills hotel. We kregen al wel te horen dat we ons business casual moeten kleden. Business casual. Not-in-my-closet-al. Moesten ze me nu echt nog een wardrobe malfunction drama bezorgen?

Goed, nog 4 dagen om te beslissen what to wear.

Gisteren zijn we naar Playhouse in Hollywood geweest. A famous Hollywood club and boy did we have a good time. Met een gezelschap van 14 internationale UCLA studenten, een pre-party met Malibu ananas (durfals die we zijn, want alcohol on campus is ten strengste verboden. Ik weet het, het kampgevoel komt bij ons ook terug naar boven) hebben we de bloemetjes goed buiten gezet.

En nu denken jullie waarschijnlijk; waar blijft het Jay Leno verhaal? Want we meldden namelijk op facebook en twitter dat we daar vorige woensdag naartoe zouden gaan... Wel, na een anderhalf uur durende taxirit met de vreemdste taxichauffeur ooit (een Iraniër die Iran haat, en ook de vrouwen daar), die zich bijvoorbeeld op de snelweg twee rijstroken toebedeelde en kwaad werd als er naar hem getoeterd werd en alle andere auto's 'motherfuckers' (pardon my french) noemde. Uiteindelijk bleek dat hij de weg niet wist (en hij voelde zich ook te goed om zijn GPS op te zetten, zelfs na meermaals aandringen door ons) en we een half uur te laat aankwamen. Resultaat, no more room in the studio. Nieuw plan; volgende week proberen we opnieuw en huren we zelf een auto. Daniel Craig a.k.a James Bond is er dan ook, dus zo'n ramp is het nu ook weer niet :).

Goed, wij hoogste tijd om verder aan onze papers, taakjes en pop quizes te werken.

X Kirsten

UCLA Survival gids

We zijn hier nu aantal weken en mogen ons ondertussen toch wel tot de UCLA-crew rekenen (gooo Bruins...) Dus wie beter, om jullie even wegwijs te maken in het UCLAaanse leven. Tips and tricks to make it here:

- To blend in: draag een short met daarop een dikke UCLA sweater. Is het buiten 42 graden? Suck it up, iedereen draagt die hier door 'weer en wind'. Binnen komt die trouwens wel van pas, mits ze de airco hier steevast 20 graden minder zetten dan de temperatuur buiten. Ik loop dan ook al drie weken met een verkoudheid rond!

- Go Bruins: het footballteam hier zijn de 'Bruins' met als mascotte een dikke beer die ons steeds toegromt op het grote middenplein. Het is dan ook de bedoeling dat je vanaf je een stap on campus hebt gezet je als een ware bruins fan door het leven gaat.

- Be a Bruin: sporten is hier het hoogste goed. Als ik 's ochtends met slaapogen mezelf tijdens de 25min durende wandeling naar de les de berg opsleep, wordt ik regelmatig ingehaald door hevig joggende Amerikanen en Amerikaninnen. Het moet gezegd, de boys sporten hier vaak zonder UCLA shirt en zijn goed voorzien van lijf en leden: my way to wake up! Als ik in Antwerpen naar het werk vertrek kom je zo'n dingen namelijk niet tegen... Wij zelf daarentegen hebben de sportmicroob nog niet echt ontdekt. De gratis fitnesszaal zit nog vol geheimen voor ons en mijn sportschoenen zitten nog in mijn koffer. Onze dagelijkse wandelingen van en naar de campus en supermarkt is sport genoeg. We zijn trouwens sinds gisteren begonnen met baantjes te trekken in het zwembad (10 van 20 meter), sporty enough dear Bruins?

- Take laptop or be a flaptop! Iedereen neemt zijn laptop mee naar de les. Liefst een mac die in een felgekleurde hoes zit gestopt. Ik vind die hoezen spuuglelijk dus hou het gewoon bij mijn oerdegelijke-zoals-in-de-winkel-gekochte-mac. Hoewel ik die niet meebreng naar de les, call me old fashioned, maar een pen en papier is toch nog altijd iets veiliger than a device with facebook and internet on it!

- Shop smart: als je in de winkel zoiets hebt van, waaauuuw-dat-kleedje-is-zo-leuk-en-goedkoop, hou dan in het achterhoofd dat er aan de kassa nog steeds 10 procent aan tax bijkomt... Niet dat Roxan en ik daar veel rekening mee houden, want steeds als we onze visakaart bovenhalen ontsnapt er toch een kleine 'damn' uit onze mondhoeken bij het zien van de uiteindelijk prijs op de display. We hebben ondertussen wel een klantenkaart bij Ralphs (de supermarkt in de buurt) die ons telkens een percentje korting geeft. Al die Oreo's waren dan toch goed voor iets.

- Roadtrips: neem steeds een voorraad drinken en snoep mee als je gaat roadtrippen. Het kan namelijk gebeuren dat je, en ik zeg zomaar iets, stil valt in het midden van de woestijn met car troubles bij een aangename temperatuur van 49 graden. You're gonna thank me, wanneer je toch af en toe een zuur beertje kan eten of een slokje water kan delen met je mede gestranden.

- Studentenkaart: Always, and we repeat ALWAYS bring your bruincard. Dat is je studentenkaart waarmee je hier letterlijk alles kan en doet. Zwemmen, (sporten), eten, binnenkomen in de dorms, de lift nemen (je moet eerst 'swipen' met je kaart) studeren, boeken uitlenen bij de bib, dvd's uitlenen bij de bib, snoep en drankjes uit de automaat halen,... Dus toen Roxan haar Bruincard op de kamer vergeten was na een avondje stappen werd ze door de dames aan de balie aan een heuse ondervraging onderworpen voor ze de lift mocht betreden: "what's your name, how old are you, where do you live, what's your student ID" (gelukkig overkwam dit Roxan die haar student ID nr vanbuiten kende en niet mij die enkel half de laatste cijfertjes kende) en dan werd ook haar handtekening nog gecontroleerd. "do you need any fingerprints maybe?"

- Charcuterie: elke zichzelf respecterende Belg eet op tijd en stond graag een pistoletke met wat charcuterie erbij als ontbijt. De Amerikaan niet. Die houdt het 's ochtends zoet. Het enige zout dat wij 's ochtends te zien krijgen is een soort van verdachte witte smeerkaas. (I tried. En het blijft bij die ene keer) en scrambled eggs and bacon with hashbrown potatoes. Maar wij zijn onze lever nog niet beu, dus elke dag een ei is geen optie. Dus wie, zoals wij genoeg heeft van alle belgian waffles, pancakes, bagels, sweet cornflakes en rijst (dat is er altijd, ochtend, lunch and dinner!) moet wachten tot 11u. Dan is er ein-de-lijk charcutterie. Tonijnsla, salami, kippenwit, mortadella, kaas... Dus ons plan: we wachten tot 11u om te gaan ontbijten om dan om 3u pas te gaan lunchen. Breakfast was great (na een uur met honger op onze kamer zitten af te tellen naar 11u), jammer maar helaas werd dat bij onze lunch gerekend waardoor we om 3u niet meer mochten komen eten en we moesten wachten tot dinner. Stomme Amerikanen en hun regeltjes. Dan nog maar een Oreo als lunch!

- Bus: de bus kost hier slechts een dollar en je hebt er verschillende die naar UCLA rijden en van UCLA naar Santa Monica en Venice Beach en van die toestanden. Let wel, een dollar is niet veel. Dus besef dat je de bus deelt met alle lagen van de bevolking. Als je dus een dakloze man hebt die met zijn uit de steentijd daterende gsm naaktfoto's aan je laat zien van zijn grilfriend, 'cause she's as pretty as you are... Just let it pass, en schuif eventueel subtiel een plaatsje op.

- Tap water: Wist ik al, maar toch nog steeds een handige tip: it's free!! :) (een student moet nu eenmaal letten op zijn budget, we don't need fancy Fiji water bottles)

- Slang: we hebben allemaal, uiteraard, ons potje Engels gehad in het middelbaar. Daar is ons, met enige moeite, oerdegelijk en mooi gearticuleerd Engels aangeleerd. Daar kom je hier niet ver mee. Vandaar even een spoedcursus Amerikaanse slang. (alvast onze excuses als we die ook meebrengen naar België. Het zal enige tijd vergen om die terug af te leren. Just slap us if your tired)

• KK: is eigenlijk ok. Maar niemand gebruikt dat hier. In de gemiddelde sms wordt met verschillend kk's gegooid. Wij vinden het alvast leuker dan de OK. Kk?
• MIA: missing in answer. Het zegt het zelf, je stuurde een sms en hebt na menige tijd nog steeds geen antwoord.
• Oh my Godable: omdat OMG so last year is. Dus, just add the 'able'. Kk? (zie je, gaat allemaal vanzelf)
• FYI: For you information
• Def: definitely. Ik betrap mezelf er al op van te pas en te onpas in plaats van yeah of yes te zeggen gewoon een 'def def' op het einde er bij te gooien of te antwoorden.
• though: een stopwoord dat mij serieus ingebakken zit, Roxan is er al vanaf ondertussen. Gewoon in zoveel mogelijk zinnen te plaatsen. You might get tired of it, though.
• Thank you so much: geleerd van Kristin vorig jaar in New York, dus Roxan en ik konden dat nu al als echte pro's in het rond strooien. (like, real Americans) Thank you is te simpel. Er hoort echt een so much bij. Thank so much for your attention!
• It's like basically: deze zin is te gebruiken telkens je een nieuwe monoloog begint tijdens een gesprek of discussie. bv: "What do you think 'bout the professor?" "Well, he's like basically always talking about himself..."
• Hey guys: wie je ook tegenkomt, meisjes, jongens, twee mensen, tien mensen,... het is altijd "heeey guys!" als je hen groet. All the girls are one of the guys.
• TMI: It's like really TMI!! Too Much Information. Te gebruiken als er iemand bijvoorbeeld iets te straffe Vegas verhalen uit de doeken doet.
• TTYL: talk to you later. En als het even moet: TTYN, talk to you never...

TTYL, you guys! Kk?

x Kirsten

What we do best

Luid en overtuigend hadden we het overal vermeld: we're going to take the bus too Santa Monica and get sunburned. Jammer maar helaas had de zon die boodschap niet doorgekregen en bleef die achter in Westwood en werden wij op een koud welkom ontvangen door een dik pak grijze wolken en koude wind at the Santa Monica beach.

Gelukkig is de badstad voorzien van heel wat shopgelegenheid, dus in plaats van te zonnen, dat kunnen we hier nog elke dag, we did what we do best: winkelen!

Victoria's Secret, Abercrombie & Fitch, Forever 21, Sephora, Steve Madden en H&M hebben allemaal de achterkant van onze Mastercard gezien. Waardoor we beladen met tassen op de bus eindigden. Zo'n busrit is trouwens al een hele ervaring op zich. Je betaalt maar 1 dollar om de bus te nemen... En, iedereen weet dat dat snel bijeen te rapen valt, waardoor de gemiddelde dakloze een groot deel van zijn tijd op deze vierwielers doorbrengt. Enter: drie jonge dames met een behoorlijk budget aan kleding in hun tassen is gelijk aan: wreed spannend! :)

Buiten beschouwing latend dat Roxan na het eten van een enorme hamburger met friet stierf van de buikpijn was het al bij al een geslaagde dag. (mijn seafood ravioli was daarentegen bang-e-lijk goed)

Ik vrees dat dit zowat alles is wat we die dag deden, vandaar dat we vandaag er ook bij betrekken, het zou anders maar een kort verhaal zijn en jullie zijn ondertussen al anders van ons gewoon! (plus, door het hele shopverhaal uit de doeken te doen zouden we onze mannelijke lezers verliezen)

Vandaag hadden we weer les. Ik moet nog iets bekennen, daar waar Roxan de tijd van haar leven had bij public speaking in de voormiddag, haatte ik elke minuut ervan van begin tot eind in de namiddag. Eerst en vooral omdat ik een verschrikkelijke klas zit (mijn klasgenoten zijn kort samengevat: ongeïnteresseerd, onbeleefd, bezig met zoveel mogelijk telefoonnummers te verzamelen en just no fun) en ook omdat ik de les zelf ontzettend saai en veel te makkelijk vind. Ik voelde me echt een kleuter (we werken dan ook echt met gekleurde stiften en maken tekeningen en krijgen super eenvoudige opdrachten). Daarom heb ik besloten om die les te laten vallen (ik kan immers niet naar die van Roxan veranderen omdat ik in de voormiddag mijn directing les heb) en ga ik me inschrijven bij 'communication studies: Hollywood studies'. Jep, op mijn lijf geschreven! :) 

Ik moet er wel bij vertellen dat Roxan haar les wél leuk is en beter omdat ze maar met de helft zijn van mijn les en de klasgenoten veel actiever meewerken. The difference the crowd makes...

Daarna zijn we, again, naar het zwembad getrokken om aan die Californian tan te werken. Tot hiertoe valt daar nog niet veel van te bespeuren en het zou maar zielig zijn als we even wit terugkomen als bij aankomst!

Ondertussen is Roxan al helemaal into the American way of life. Als we over straat wandelen (of in de badkamer komen, of op de gang van onze kamer, of in een winkel,...) roept ze steeds ontzettend enthousiast 'Hiiiii' - soms met nog een how are you er achteraan - naar random mensen. Waarop ik steeds met een brede zwaai mijn hoofd draai om te kijken wie dat is, en als ik ze dan niet herken (wat meestal zo is) vraag ik aan Roxan: 'Wieisdat?', waarop Roxan antwoordt: 'kweeni', waarop ik: 'kende gij die?', waarop Roxan: 'neen, ik zeg gewoon tegen iedereen goeiendag.' Waarop de persoon die de 'Hiiii' te horen kreeg tegen die tijd al lang besloten heeft dat wij gewoon crazy foreign people zijn...

Maar, deze crazy foreign people are ready for bed!

Slaapwel, :)

x Kirsten

Feed the brain

Feed the brain, dit namen we heel letterlijk toen we Hedrick Hall binnenwandelden om ons tegoed te doen aan een uitgebreid ontbijt. Omdat er tussen onze twee "classes" maar 10 minuten pauze zit, besloten we zeer deftig te brunchen, denk aan, cereals, scrambled eggs, sausages, pancakes, french toast en veel meer! Met een goed gevulde maag begon Kirsten alvast aan haar calvarietoch naar Melnitz Hall! Good thing dat Miss Jacobs haar lessenrooster de dag ervoor nog even had gecheckt, want bleek dat The Next Scorsese zich om 10 am diende aan te melden en niet om 10.45 zoals we altijd hadden gedacht.

Iets later vertrok ook ik, toch wel zenuwachtig, naar mijn eerste les: Communication Studies 1A: Public speaking for nonnative speakers. Na een paar kilometer "vals plat" en honderden trappen, kwam ik uitgeput aan bij de opgewektste vrouw aller tijden, Sylvia Merschel (but you can call her Sylvia, of course ;)). Er volgen maar 13 international students de voormiddagles van deze flamboyante dame. Dit deert haar overigens helemaal niet want: "that's great, I can give you a lot of attention because you are all special people"! Deze quote was zo over-the-top Amerikaans dat ik even dacht dat er een grouphug zat aan te komen, gelukkig bleek dit enkel een doemscenario te zijn.

Er werd van ons wel verwacht dat we ons kort voorstelden aan de "hele" groep. Natuurlijk mocht ik, omdat ik al een connectie met Sylvia had (thanks Emmelie ;)), als eerste aan de beurt. Na mezelf kort voor te stellen, had ik gehoopt me in alle stilte gewoon terug naar mijn stoel te begeven. Dit was naast de vragen van mijn classmates gerekend! Waardoor ik dus na een introductie van 5 minuten, een 20 minuten durende uiteenzetting moest geven van de politieke situatie in ons land. Mind you dat de meeste van mijn medestudenten België zelfs nog niet eens weet liggen: "oh Belgium, is that in Europe?", geen grap!
Needless to say dat dit als introductie wel kon tellen!

Op naar de tweede les dan, World Politics! Bizar is, dat ik de enige internationale student ben die deze les volgt en dus een klein beetje uit de toon val. Ik sloot me aan bij een groepje Amerikanen die na de eerste 10 minuten van deze les reeds slapend op hun desk lagen, how rude! De professor stelde zich voor als Dick Anderson, wat in de zaal voor algemene hilariteit zorgde. Het lachen maakte echter wel snel plaats voor immens respect toen bleek dat "Dick" 30 jaar voor de CIA werkte en meevocht in Vietnam. Als klap op de vuurpijl bleek de man ook nog Nederlands te praten: "I heb nog 1 year gestudeerd in Arhnem". Zijn Amerikaans accent nam wel de bovenhand, desalniettemin: zoiets smeedt een band!

Dit is trouwens ook een beetje een speciale blog, vandaag krijgt Kirsten ook even het woord om uitvoerig over haar Directing for Film and Television class te vertellen:

Dus; doordat mijn les eerder begon dan die van Roxan, moest ik superzenuwachtig en zielig en alleen de ellenlange wandeling richting Melintz hall volbrengen. Gelukkig waren we de dag daarvoor al gaan zoeken waar het film and television building zich bevond, want goudvis die ik ben (ik onthoud nooit waar ik al eens eerder ben geweest) had ik het alleen met ingewikkelde kaart nooit gevonden. (I know what you're thinking: vrouwen en kaartlezen... jaja)

Uiteraard was ik een kwartier op voorhand present, gelukkig maar, want mijn lokaal bleek onvindbaar. Drie mensen aangesproken en telkens naar een andere kant gestuurd worden: dolletjes. Uiteindelijk ben ik op goed geluk, met zelfzekere blik, achter een hoop wachtende mensen gaan staan, turend op hun papieren om te ontdekken of ze ook directing for film and TV volgden. They did!

Nadat de T.A. (teaching assistant) ons had binnengelaten in het lokaal, kwam er een uithangbord van waaaay to many hamburgers met witte kerstmanbaard en ziekenkasbril aangesjokt. Blijkbaar de lector. Hij bleek een regisseur van sitcoms slash producer van sitcoms te zijn. Hij begon ook direct met een persoonlijke biografie en bleek - gelukkig - een interessant verteller. Ik ben dan maar naarstig beginnen noteren, wat overigens geen sinecure was, denk: typische Amerikaanse klapbureautjes waar net je schrift op past (dus je arm niet), waardoor je je buur te pas en te onpas een ferme elleboogstoot verkoopt tijdens het noteren - way to make friends - en je pennenzak het moet stellen met een plaats op je schoot.

Enfin, mijn eerste opdracht is al direct binnen: een storyboard maken van drie scenes van een script naar keuze (ideeën zijn altijd welkom, liefst geen massa-scenes. We houden alle begin makkelijk! :)
We gaan werken met een soort van 3D programma waarvan we zelf moeten uitdokteren hoe het werkt. Ik ben alvast van plan om dikke vrienden te worden met de computernerd die rechts voor me zat. Want '3D programma' plus 'zelf uitdokteren', is gelijk aan 'ERROR' in mijn brein! Maar, ik heb er in ieder geval zin in. Da's het belangrijkste, right? Goed, terug over naar Roxan:

's Avonds was er voor het eerst party-time ingepland! Het eerste idee was om de bus te nemen naar Santa Monica maar je moet weten: LA public transportation is a b*tch... Over naar plan B dus: O'hara's! Na 3 kasten van buitenwippers te hebben getrotseerd (paspoortcheck, jep, we're 21+), kwamen we in een sportsbar terecht waar op metershoge schermen allerlei baseballgames afgespeeld werden. De waitress die we toegewezen kregen, was alweer over the top vriendelijk (die Amerikanen, we kunnen er nog iets van leren) omdat zij natuurlijk aasde op een grote fooi.

Naarmate de avond vorderde veranderde de sportsbar in een danscafé en raakte de dansvloer al snel overbevolkt. Van op veilige afstand, konden we heel het tafereel aanschouwen en dachten we bij onszelf dat die Amerikanen toch wel professional dancers waren. Deze mening moesten we wel bijstellen nadat ons oog viel op een jongeman die een (underaged?!) meisje stond te 'dryhumpen' (n.v.d.r. wanneer een jongedame zich met haar heupen zeer promiscue en uitdagend, met kleding aan, tegen het kruis van de jongeman aanwrijft, al dansend)! Het bleef jammer genoeg niet bij dryhumpen, het meisje zwierde haar been tegen de muur waar de jongeman natuurlijk gretig op inspeelde. Zo kwam al dansend de hele kamasutra aan ons voorbij, op z'n minst speciaal te noemen!

That's about it!

x

Roxan. (en Kirsten)

Shut your waffle

Breakfast

Kirsten gilt over de eetzaal: "Roxan, Roxan, kijk kijk!!!"
Roxan: "Wat?"
Kirsten: "Paaaaancakessss!!"

Enkele luttele seconden later...

Roxan gilt: "Kirsten, Kirsten, kom SNEL!"
Kirsten: "wat?"
Roxan: "Belgian Waffles!!!"

Waarop wij dus beiden enthousiast beginnen te melden met ons allerbeste Amerikaans accent: "yeah, we're from Belgium. Those are our waffles, great huh?" Waarop de vrouw achter de toog ons met een ongeïnteresseerde 'so what wij-hebben-hier-ook-chinese-rijst-en-mexicaanse-wraps-en-italiaanse-pizzas' blik de mond snoerde. Met het recent uitgebrachte 'dood aan alle Belgen' in het achterhoofd besloten we dan maar om ons verder koest te houden...

Met een Begian waffle achter de kiezen was het de hoogste tijd om richting Ralphs en whole Food te trekken om onze watervoorraad aan te vullen. Omdat we nog geen auto hebben, was het strakke plan om onze handbagage koffer mee te rollen en daar het water in te vervoeren... De weg naar beneden was erg gemakkelijk, de 20min durende weg naar boven, met 15kilo aan water achter ons aanslepend: not so much! Ik zou het gerust willen vergelijken met de Mont Ventoux oprijden, niet dat ik dat ooit gedaan heb, maar het kwam volgens mij aardig in de buurt! Roxan en ik heb al puffend en zwetend de top bereikt, en bij aankomst meteen de helft van het water soldaat gemaakt.

Je kan dus vast begrijpen dat het daarna de hoogste tijd was om de 'pool' samen met Yana en Lorenzo (een Nederlandse jongen die we samen met de blote voeten man ontmoet hebben)  te ontdekken, kwestie van inspanning te combineren met ultieme ontspanning.

Het duurde niet lang of er kwam een jongen op ons af met als pick up line: 'do you have some sunscreen for my tattoo?' Al insmerend nodigde hij ons uit voor een heuse party deze vrijdag in hun doorm, waarop  Roxan meteen anticipeerde en zijn nummer vroeg (we hebben trouwens een Amerikaans nummer vanaf nu voor al onze local friends).

Dus vrijdag hebben wij onze eerste echte studentenfuif voor de boeg. Ons ultieme doel is om ook bij een 'fraternity party' binnen te geraken, maar dat blijkt moeilijk als je geen connecties hebt. Maar, we zijn er zeker van, we'll get those connections! :)

Na de pool was het tijd voor een douche, jammer maar helaas waren die allemaal pretty dirty. Als in: dikke zwarte haren die overal tegen de muur plakten, ontschmink doekjes die waren blijven rondslingeren, lavabo's die van boven tot onder nat gespetterd waren... Tof! En de toilet-verhalen ga ik jullie besparen. Maar het zat er aan te komen, 4 toiletten en 4 douches voor 30 meisjes... Yuk!

Het is telkens een beetje een mentale strijd overwinnen om in de douche te stappen, maar goed, we willen wel proper bijven!

x Kirsten

Getting UCLA'ed

Na een hele korte nacht - herinner je we waren wakker om 5 am, deels door de jetlag, deels door het feit dat onze kamer zich ergens in Alaska leek te bevinden - hadden we nog een hele zondag als regelnichten voor de boeg. Om 12 uur werden we aan één of andere office verwacht om onze "Bruin-card" aan te maken.

Na een ontbijt bestaande uit crackers en Oreo's (we zijn beiden licht verslaafd), spraken we op het plein voor Rieber Hall af met Yana, Alyzée en Valentin (jep jep, zijn ouders noemden hem Valentijn...), om gezamenlijk onze administratieve rompslomp af te handelen. The more the...

Georganiseerd als we zijn, stonden we natuurlijk om 11u35 al op post voor "the office". Daar waren we getuige van een sterk staaltje Amerikaans inzicht: vijf medewerkers die krampachtig een aanschuifsysteem probeerden op poten te zetten. Dus: paaltjes met linten zoals je wel eens ziet in een pretpark, alleen was dit niet zo prettig ;).  Na een kwartier van trekken en sleuren, leek het kleinood eindelijk ready for use. Maar dat was buiten een boosaardige Aziatische (waarover verder veel meer) vrouw gerekend. De rij voldeed duidelijk niet aan haar hoge eisen en dat liet ze dan ook duidelijk merken. Na weer 10 minuten van hetzelfde trekken en sleuren, bleek de Cruella De Vil herself eindelijk tevreden en mochten we 'beginnen aanschuiven' (hallooo, dat waren we al de hele tijd aan het doen, zoals normale mensen voor de deur, zonder stomme paaltjes).

Aangezien we eerst in de rij stonden, dachten we ook ongelofelijk snel weer buiten te zijn . Helaas, - and we should have seen this coming - was dat niet het geval, alweer bleek er weinig organisatorisch talent aanwezig te zijn in "the office". Eén computer bleek niet te werken en de beste oplossing dat the office team vond was door de "vijf-personen-starend-naar-een-computer"-techniek toe te passen. Het lange wachten werd uiteraard beloond met een bijna verblind te zijn door de flits van "the office" fototoestel, zijn we nu beiden trotse bezitter van een overbelichte foto op onze UCLA Bruin-card.

Door ons crappy breakfast en het lange aanschuiven waren we ontzettend hongerig en besloten dan ook het studentenrestaurant in Hedrick Hall een bezoekje te brengen. Vanaf we daar binnenkwamen werden we overspoeld door een geur van pizza, cheeseburgers en brownies. Dient vermeld te worden dat Kirsten en ik vol-le-dig uitgehongerd waren waardoor we al wandelend reeds een pizza-slice naar binnen geschrokt hebben, lonkend naar al dat andere lekkers (with the grease dripping down our chin).

And then...na zo lang wachten, was het ein-de-lijk tijd voor Victoria's Secret. Gelukkig wou Yana, zij is echt onze UCLA-guide, ons de weg tonen naar that little piece of heaven, zodat we geen onnodige omwegen zouden maken en daardoor - god forbid - kostbare shopminuten zouden verspillen. Eens binnen overviel ons een overdaad aan allerlei lingerie, swimwear, sweaters in de leukste snoepkleurtjes en het beste aan dit alles, was dat bijna elk item in deze winkel 'on sale' was. Ons voornaamste doel was echter een trui te vinden om in onze Alaska-kamer te kunnen slapen zonder telkens wakker te worden van de koude (that's right: we're in L.A.!). Uiteraard werd ons zoeken beloond en vonden we ook - verrassend genoeg - nog vele andere leuke gadgets, waardoor ons eerste VS-shop-avontuur een voltreffer was.

Natuurlijk moest er ook een beetje work volgen, als in: book shopping. In de UCLA-store is er een megagrote schoolboeken-afdeling, vol goeie moed stapte ik naar de computer die mij ging vertellen welke boeken ik allemaal nodig zou hebben. Helaas genoeg, het bedrag van de verplichte boeken werd begroot op een mooie $ 592! Denkende aan mijn slinkend shoppingbudget, besloot ik enkel het boek voor World Politics te kopen, dat me toch ook $ 82 kostte. Het is het hopelijk meer dan waard. Kirsten was niet verplicht boeken aan te kopen, maar deed het toch, uit solidariteit, denk ik. Much appreciated!

Om 7 pm werd er voor de internationale studenten een orientation ingericht op de patio van onze eigenste Rieber Hall. Het werd ons dan pas duidelijk hoeveel internationale studenten onze session volgen en hoeveel van deze internationale studenten Aziatisch zijn. Het zag er letterlijk zwart van het Aziatische haar (wat je ook duidelijk in de douches merkt, JAK). Deze Aziaten zijn echte studiehoofden en komen allemaal aan met een extra koffer met boeken (no kidding). Ze zijn dus wel enorm vriendelijk, maar niet zozeer de party animals.

Yana, Kirsten en ik hadden ons tijdens de orientation op een muurtje gezet, zodat we een mooi overzicht hadden over de verschillende mensen. Na eerst verscheidene übergays gespot te hebben (denk aan: geëpileerde wenkbrauwen, highlights, oranje huid en roze kettingen), viel ons oog op een jongen die zich op blote voeten over de campus begaf. Zoals jullie weten zijn we niet meteen de meest subtiele meisjes waardoor deze jongen ons gestaar natuurlijk snel opgemerkt had. Ok, vooral na een luide "WEEEIRD" van Yana tot 20 meter verder gehoord te hebben, dacht deze kerel werkelijk touche te hebben. Hij kwam meteen met de meest vreemde pick-up line op Yana afgestapt: "Hey, you're eating an apple, I ate one before, is this enough to start a frienship?" Na een pijnlijke stilte had hij nog steeds niet door dat hij weinig kans maakte en begon dan maar een one-man-conversation, uiteindelijk droop hij 'angry' af (of dat is toch roommate ons vertelde achteraf).

Dit waren de highlights voor dag 2, there's still so much more to come, Kirsten begint er alvast morgen aan!

x

Roxan.

Welcome to LA

Na maanden van aftellen en ons door een heleboel papierwerk heengeworsteld te hebben is het ein-de-lijk zo ver: Roxan and Kirsten have arrived in Tinseltown!

Omdat we nog met een ontzettende jetlag zitten, zijn we vandaag al sinds 5u (2u Belgische tijd) uit de veren. Tijd genoeg dus - want hoeven pas om 11u beneden te zijn - om verslag te brengen van dag één op Amerikaanse bodem.

Onze vluchten zijn in ieder geval 'real smooth' verlopen. Buiten beschouwing latend dat ik naast een dikke Amerikaan van Orange County zat die steeds mijn armleuning inpikte en ook steeds met zijn vlezige ellebogen het lampje aan - en uit duwde terwijl hij sliep (hij was overigens wel vriendelijk hoor). Ook dat ons zitvlak na 8u in een vliegtuig aanvoelde als staal, nemen we er gewoon bij.

Maar dan (het moest ooit foutlopen), bij aankomst in LA moesten we de douane nog zien te overtuigen om ons ook daadwerkelijk binnen te laten in het land. Dat bleek niet zo simpel. Al tijdens het aanschuiven hadden Roxan en ik in het snuitje dat die Chinese douanier links geen makkelijke man bleek. Lees: iedereen werd daar steeds 5 minuten langer tegengehouden dan bij de andere douaniers. Waarop wij dus met volle overtuiging onze vingers kruisten zodat we niet bij de Nazi der douaniers zouden terechtkomen... Offcourse eindigde ondergetekende wel bij hem.

Na kortaf een 'hellohowareyou' te hebben afgedramd en met opgetrokken wenkbrauw een blik op mijn paspoort te hebben geworpen, bleek dat zowel roxan als ik (na 20min aanschuiven) nòg een blad moesten invullen... Dus moesten we terug van nul beginnen, waardoor we pas bij de bagageband aankwamen als allerlaatsen, met onze koffers die moederziel alleen in een hoekje stonden.

Enfin, eind goed al goed. Na een dik half uur aan de bushalte wachten, hebben we een shuttle genomen die naar westwood (waar UCLA ligt) reed, voor 5 euro, en daar zaten we direct met allemaal jongeren van UCLA op de bus, dus dat was wel grappig. Vooral omdat wij honderd uit zenuwachting in het boerenvlaams aan het converseren waren, terwijl de rest cool wezend naar hun iPod zaten te luisteren. They've ben here before.


Uiteindelijk kwamen we pas rond 16u aan bij UCLA (na een taxi te delen met een frans meisje, omdat je 20min bergop moet wandelen vooraleer je onze Rieber hall bereikt. Gewoon te voet is dat uiteraard te doen, maar met onze overload aan koffers: not really! :) Daar aangekomen moesten we opnieuw wachten, tot 17u, vooraleer we in onze kamer konden, waardoor we ook nog een russisch meisje hebben leren kennen (behangen met tiffany armbadjes, kettingen en oorbellen - rich kid -, maar wel een leuke) die hier vorig jaar ook al is geweest.

FYI, wij zijn hier tot hiertoe de oudsten. Enkel de Amerikanen zelf lijken wat meer onze leeftijd, maar die hebben we nog niet echt ontmoet. (de russische is 17 (?!) en de franse is 19, uiteraard is dan ook meteen hun grootste zorg: zo snel mogelijk aan een fake ID geraken, maar de russische blijkt al connecties te hebben :)

Yana, het russische meisje heeft ons meteen meegenomen naar de whole foods supermarkt in Westwoord waar Roxan en ik ons hebben voorzien op oreo's, chips, douchegel en als diner: sushi. Die we daar dan op het terras hebben opgegeten bij de sunset.

Onze kamer is ok. Heel basic, maar zeker niet te klein. En we hebben al onze felgekleurde toiletzakken en spulletjes wat uitgestald zodat het iets huiselijker is. Ik ga alleen nog op zoek naar een dekbed overtrek (Roxan was zo slim om dat al van thuis mee te brengen), want het was frrrreeeezing vannacht onder mijn dun lakentje.

Goed, wij gaan nu onze bruinCard (studentenkaart) ophalen en vanaf dan is het officieel. Met at 7p.m. een drink voor alle summer school studenten.

We zijn benieuwd.

x Kirsten