Super Saturday!

Om ons, zoals een ezel, geen twee keer aan dezelfde steen te stoten (remember the Jay Leno-cabdrive), huurden we de auto een dag vroeger dan gepland om er, helemaal zelfstandig en zonder commentaar van een crazy Iraniër, mee naar de LA Galaxy-Real Madrid match te cruisen.

We hadden de Chevy al van de vroege ochtend in ons bezit en we broedden al halvelings op het plan Melrose Ave aan te doen om mijn langverwachte Marc Jacobs Francesca-bag op te halen. Tijdens het ontbijt namen we de tijd om deze plannen nogmaals te overdenken toen opeens onze vriend Anthony mee aan tafel schoof.

Eerst werd de avond in de Hollywood-club Playhouse nog uitvoerig besproken want na de foto's op facebook aan grondig onderzoek te hebben onderworpen, vatte Anthony zijn verschijning die avond samen als: "ik ben lijk gehandicapt!". Tot deze conclusie was hij gekomen toen het hem begon op te vallen dat hij op quasi elke foto zijn arm op een onnatuurlijke wijze tegen zijn lichaam had geplooid en zijn hand in een slap vuistje had gewrongen.

(Verder on the topic of beschamende foto's: voor wie graag wil lachen of de voyeur in zich naar boven wil laten komen: kijk op facebook rustig naar de foto's van die avond en focus vooral op de achtergrond, de kans dat je "kruistasten", dryhumpen of schuren opmerkt, is opmerkelijk groot: ENJOY!)

Toen Anthony ons dus wees op zijn lichamelijke malfunction, moesten we ons concentreren om onze cornflakes er niet terug langs onze neus te laten uitkomen, vooral omdat hij nu ook (onbewust) zijn arm op dezelfde krampachtige wijze tegen zijn lichaam had gevleid.

Dit terzijde, was hij niet te houden om mee te gaan naar Melrose, waar hij enthousiast aan toevoegde "én the Grove, én gaan eten in The Ivy"! "Uhu, ja, ja, JAAAA!" Je ziet het, we're easy to please, so off we went!

First things first natuurlijk want ik hoorde Francesca van op een hele grote afstand mijn naam al roepen. Het was oprecht liefde op het eerste gezicht en Francesca leek wel voor mijn arm gemaakt (of hoe een handtas je in opperste staat van geluk kan brengen; dank je mama en papa!).

Kirsten kon zich in het begin nog makkelijk bedwingen want ze heeft namelijk een final wishlist opgesteld en verbiedt het zichzelf af te wijken van de items die erop staan. Haar oog viel echter op een zonnebril van her homeboy Marc en maakte verontschuldigend de opmerking: "gho ja Roxan, ik heb dat nog echt wel nodig eigenlijk, ik zet dat ff op de lijst he?!", waarop ik dan antwoord: "wauw ja Kirsten, die staat u echt super, echt meenemen!". Who am I to stop her?! Ik denk dat het nu wel duidelijk is dat we, shopwise, een slechte invloed op mekaar hebben.

.

Op naar The Ivy dan, je weet wel, dat restaurant in West Hollywood waar alle (of toch veel) celebrities hun lunch komen veroberen. Je hoort ons al aankomen, we hoopten natuurlijk één of andere celeb hottie te spotten. Bij aankomst wierpen we al een vluchtige, doch subtiele blik op het terras om tot de constatatie te komen dat er geen A-listers te bespeuren waren. Lichtjes teleurgesteld, namen we genoegen met een tafel ín het restaurant (niet op het terras, wat stukken glamoureuzer had geweest). Anthony, als ervaringsdeskundige, raadde ons de "Lobster Ravioli" aan and boy, it was yummy! Als klap op de vuurpijl zagen we bij het buitengaan dat niemand minder dan Taylor Lautner de hele tijd naast ons had gezeten, genietend van zíjn decadente ravioli. Zo hebben we dan toch tenminste één celeb gespot, mission accomplished we say!

Voldaan zetten we koers naar The Grove, een groot openlucht shopping center in Hollywood waar Kirsten alweer iets van haar wishlist kon schrappen: een iPhone 4G! On the spur of the moment werd beslist om het kleinnood maar ineens mee te nemen want "de dollar staat goed en iedereen op UCLA loopt er mee rond" (ik voel me ondertussen een echte retard als ik tokkelend op mijn Blackberry over de campus loop). Hoe snel de beslissing ook gemaakt werd, des te langer liet de transactie op zich wachten. Na de telefoon unlocked te hebben, moest Kirsten nog een 15 minuten durend telefoongesprek voeren met een Indiër uit één of ander callcenter. De winkeldame, die de tijd tijdens het wachten nuttig wilde doden, trok uit een lade onder de toonbank een doekje en begon haar nagellak te verwijderen... Oh, the features an Apple-store has!

Omdat we kostbare tijd verloren hadden, jogden we zowaar naar de Abercrombie & Fitch-store, waar we natuurlijk niet aan de doorboy konden weerstaan en absoluut met hem op de foto wilden.

Anthony ging vervolgend ganz los en holde van verdiep naar verdiep, zijn armen molenwiekend en grijpend naar alles dat aan en bij kwam. Ik eindigde als personal shopper die al zijn goedgekeurde kledingstukken mocht dragen, wat er uiteindelijk veel waren want bij elk stuk dat hij aantrok, kirden we: "Jaaaa, oooh, mooooooi". Slechte invloed, told ya!

Oh snap! Het was ondertussen al bijna tijd om naar de voetbalmatch te vertrekken, dus, step on it Kirstie, full speed to UCLA! Onze aankopen werden vliegensvlug op de kamer gedropt en ik holde al richting computer lab om de tickets af te drukken (uitstelgedrag? ik?). Murphy werkte alweer tegen en ik moest uiteindelijk aan de balie vragen of ze zo vriendelijk wilden zijn om mijn papiertjes af te drukken. Damn you Rieber Hall, je maakt ons nerveus!

Voetbal in de States is compleet anders dan in Europa. Om te beginnen zijn ze niet gebeten door de voetbalmicrobe en kan het hen eigenlijk niet zo veel schelen wie er nu wint, alle supporters zitten dan ook door mekaar. Dat kan je je zelfs in België nog niet voorstellen! Je zit ook in een volledig open stadion, dat uitzicht geeft over de bergen en een ondergaande zon, zo krijgt voetbal nog iets idyllisch. Rond het stadion kan je dan weer snacks krijgen vanuit alle mogelijke uithoeken van de wereld: Honduras, Griekenland, Costa Rica, China en je kon er zelfs geglazuurde appels krijgen, ik kreeg een waar Sinksenfoor-gevoel.

Tijdens het spel komt men, zoals vroeger in de bioscoop, rond met (victory/comfort) food (afhankelijk van hoe goed je team het doet) in de vorm van churros en peanuts, stel je voor dat de Amerikanen 45 minuten zonder voedsel zouden zitten: oh the humanity!

Het hoeft niet te verbazen dat Real Madrid over LA Galaxy kon walsen. De eindstand werd vastgelegd op 4-1 (het vermelden waard: een prachtig doelpunt van Cristiano - short shorts - Ronaldo). Al dit plezier werd wel verstoord door enkele boze Barça-fans die ostentatief met hun Messi-shirt pronkten terwijl ze "puta Madrid" scandeerden. Seconden voor er op de vuist zou zijn gegaan, kwam de politie (slang: the popo of de five-O) tussen. Be cool, guys! Ik liet al deze commotie niet aan mijn hartje komen, ik heb immers Becks gezien en jullie weten allemaal dat dan mijn dag écht niet meer stuk kan!

This truly was a Super Saturday!

Kirsten vertelt jullie snel over de Grand Canyon-experience!

X Roxan.

It keeps getting better

Nu onze midterms gedaan zijn, als in, een soort van toetsen halverwege, begint eigenlijk het echte werk: papers, pop quizes, taakjes en dus een hele hoop gestreste Aziaten die in de studylounge vertoeven. Day and night.

Zo dringt ook langzaam het besef door dat we hier nog maar twee weken zijn (Roxan nog 4 dus die vergeten we even :), en ik weet het, dat is de zomervakantie van de gemiddelde Vlaming, maar toch. Iedereen ziet al serieus op tegen de dag van vetrek.

Daarom dat we nu nog zoveel mogelijk inplannen op zo weinig mogelijk tijd. Kwestie van zeker niets te missen.

Toch is er tegenwoordig genoeg reden om gewoon gezellig op de campus te blijven... Velen onder jullie zagen het al op Facebook; Real Madrid is trainig at UCLA. Een echte voetbalfan als Roxan kon dat natuurlijk niet laten passeren en stond dan ook paraat met fototoestel aan de dranghekken. Jammer genoeg waren we al geschuurd door een hoop enthousiaste Spanjaarden die met over-karton-gespannen-t-shirten klaarstonden om een handtekening te bemachtigen van hun helden. The pictures tell all:

Gisteren is Roxan dan om half 4 aan de dranghekken gaan staan om een goede plaats te bemachtigen. Dat was wel buiten de girls die er al vanaf 7 a.m. stonden gerekend, uiteraard. Roxan heeft zeker een miljoen vuile blikken in haar richting gekregen en toen ze een praatje probeerde te maken met haar lotgenoten, kwestie van de uren wachten wat leuk te houden, kreeg ze enkel een boze blik toegeworpen.  Gelukkig werd alles weer goed na een 'Hola' en knipoog van Arbeloa...

Gisteren was het dan weer voor mij een hoogdag... 90210 Beverly Hills had een draaidag op UCLA, het verhaal gaat ondertussen namelijk dat the youngsters afgestudeerd zijn van op de Beverly hills Highschool en nu aan UCLA studeren. Zowaar 4 mega trucks vol materiaal stonden voor Royce Hall geparkeerd, een circustent bomvol catertafels, per cameraman (er waren er 4) minimum 3 assistenten en wel minstens 7 productie-assistenten om nog maar te zwijgen over het aantal opnameleiders.

Op de eerste locatie werd ons vriendelijk verzocht om geen foto's te maken, waarschijnlijk omdat de lead actress een scene in haar ondergoed had (?!), ik heb die regel niet ter harte genomen en a volonté foto's getrokken. Niet van de actrice uiteraard, ik had geen zin om met een hoop bodyguards in mijn kielzog van de set verwijderd te worden...

Daarna was het wel makkelijk om foto's te maken, en werd ook gezocht naar figuranten. Ik moest naar de les, dus mijn internationale 5 minutes of background fame heb ik moeten laten passeren.

Volgende week ga ik mijn eerste celebritiy ontmoeten (Yup, you read that right!)... Met de les Inside Hollywood by Hollywood insiders gaan we naar de persconferentie van Hugh Jackmans nieuwe film Steal. We krijgen ook een rondleiding en zien hoe alles geregeld wordt voor zo'n persdag in het fancy Beverly Hills hotel. We kregen al wel te horen dat we ons business casual moeten kleden. Business casual. Not-in-my-closet-al. Moesten ze me nu echt nog een wardrobe malfunction drama bezorgen?

Goed, nog 4 dagen om te beslissen what to wear.

Gisteren zijn we naar Playhouse in Hollywood geweest. A famous Hollywood club and boy did we have a good time. Met een gezelschap van 14 internationale UCLA studenten, een pre-party met Malibu ananas (durfals die we zijn, want alcohol on campus is ten strengste verboden. Ik weet het, het kampgevoel komt bij ons ook terug naar boven) hebben we de bloemetjes goed buiten gezet.

En nu denken jullie waarschijnlijk; waar blijft het Jay Leno verhaal? Want we meldden namelijk op facebook en twitter dat we daar vorige woensdag naartoe zouden gaan... Wel, na een anderhalf uur durende taxirit met de vreemdste taxichauffeur ooit (een Iraniër die Iran haat, en ook de vrouwen daar), die zich bijvoorbeeld op de snelweg twee rijstroken toebedeelde en kwaad werd als er naar hem getoeterd werd en alle andere auto's 'motherfuckers' (pardon my french) noemde. Uiteindelijk bleek dat hij de weg niet wist (en hij voelde zich ook te goed om zijn GPS op te zetten, zelfs na meermaals aandringen door ons) en we een half uur te laat aankwamen. Resultaat, no more room in the studio. Nieuw plan; volgende week proberen we opnieuw en huren we zelf een auto. Daniel Craig a.k.a James Bond is er dan ook, dus zo'n ramp is het nu ook weer niet :).

Goed, wij hoogste tijd om verder aan onze papers, taakjes en pop quizes te werken.

X Kirsten

Hasta luego, San Diego!

Na een harde week op school hadden we wel twee dagen van "lekker-niets-doen" in San Diego verdiend. Kirsten heeft deze week namelijk haar eerste test gehad, die ze trouwens geaced heeft :), en ik heb mijn Friday by the pool gespendeerd met voorbereidend lezen voor mijn eerste essay! Jullie zien het, we zijn niet enkel true Bruins maar ook true brainiacs! Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat ik na 40 bladzijden toch nood had aan een opkikkerend powernapje om WO I en II even te laten doordringen.

Toen Kirsten me zachtjes wekte, zag ik dat onze Egyptische vriend Kamal ons was komen vervoegen! Later doken ook zijn makkers Omar en, de voor ons nieuwe, Bahaa op. Na Vegas-verhalen in overtreffende trap heen en weer naar mekaar te hebben geslingerd, nam het gesprek een politieke wending en werd ons met hand en tand uitgelegd hoe die revolutie op het Tahrirplein er nu net had uitgezien en vooral, wat de gevolgen waren. Gefascineerd luisterden we naar de verhalen die ze zowel over Caïro en Alexandrië vertelden. Kirsten en ik keken mekaar aan en zeiden: "Wow you guys, we're definitely coming to Egypt now and you should show us around!". Dit voorstel werd uitbundig onthaald maar op het einde werd er fijntjes opgemerkt dat we "dan niet in zo'n bikini of short zouden moeten lopen, want dat dat niet bepaald geapprecieerd wordt"! We werden ons opeens pijnlijk bewust van het feit dat we daar nu ook in bikini lagen en probeerden ons dan ook in allerlei bochten te wringen om zoveel mogelijk vlees te bedekken! Tot overmaat van ramp trok ik het verkeerde touwtje van mijn bikini los waardoor ik krampachtig mijn topje op zijn plaats moest proberen te houden, terwijl ik Kirsten paniekerig vroeg om me te helpen. Gelukkig konden we er allemaal om lachen: hey, it's America!

Off to San Diego then! We besloten eerst bij Ralph's nog wat rantsoen in te slaan voor onderweg. Naast de gebruikelijke Oreo's en snoepjes, laadden we ook een flesje Malibu en de onontbeerlijke red cups in onze winkeltas. De kassier (het was een man) keek bedenkelijk en vroeg, "who of you is old enough to buy this?!" "Dat zijn we beiden", antwoordden we met enige trots, toch drong de man aan op het tonen van onze paspoorten. Hij vroeg zich af vanaf welke leeftijd we dan wel mochten drinken in ons Belgenland en merkte droogjes op "dat ons land dan wel vol dronken tieners moest lopen, wat een opvoeding". Gelukkig was onze tas al ingeladen want er brandde een gevatte commentaar over wapenverkoop op onze lippen. Die hebben we nog net kunnen onderdrukken, we moeten immers de komende weken nog massa's Oreo's komen halen in onze favoriete supermarkt!

De rit naar San Diego duurde maar een kleine twee uurtjes, wat ons dus alweer genoeg tijd gaf om van de Richard-Hyacint-conversaties te genieten, zij het deze keer al in afgezwakte vorm. Hyacint heeft zich ofwel een je-m'-en-fous-mentaliteit aangemeten, ofwel was miss Bucket heavily sedated, tot op dit moment is daar nog geen uitsluitsel over.

Eerste stop was de haven met een prachtig uitzicht over de Coronado Bridge en wat bleek een Amerikaans vliegdekschip te zijn waarvan de jongens vertelden dat die "wel ingezet worden voor de kust van Korea he!!". We waren uiteraard onder de indruk. Langs de dijk zitten verschillende muzikanten, straatartiesten, karikaturisten, handopleggers en helderzienden die maar al te graag munt willen slaan uit de toeristen. Wij laten ons geld natuurlijk liever achter in een leuk restaurantje, dit keer op de pier met zicht op de oceaan!

Met heerlijke fried shrimps achter de kiezen, zetten we koers naar ons Days Inn Hotel waar we room 204 toegewezen kregen. Toen we deze kamer eindelijk gevonden hadden en ik de deur enthousiast opende, krijste ik: "er ligt iemand in onze kamer!!!", waarop natuurlijk iedereen de slappe lach kreeg en om de beurt zijn hoofd in de deuropening stak om deze roomstealer te kunnen gadeslagen. Michiel saved the day en ging voor ons even een andere kamer regelen, we gingen écht níét in een bed slapen waar tot 1 minuut geleden nog een andere vrouw lag te slapen.

Mathias was tegen die tijd alweer zijn oude - Hyacint - zelf en wilde in onze kamer niets aanraken. Hij bleef gewoon rechtstaan, hij leek wachtend op de bus, want er zaten microben op het bed en uit angst voor ziektes moet je daar dus best zo ver mogelijk van verwijderd blijven. Je kan je voorstellen dat dit voer was voor een half uur practical jokes, he should have seen it coming!

Het slot op onze ramen bleek ook niet te werken, dus om iedereen gerust te stellen werd er een constructie op poten gezet om het raampje van enkel glas te barricaderen. Zo konden we tenminste zorgeloos naar het safaripark vertrekken, want daarvan hadden we al opgevangen dat het "amaaaazing" zou zijn. Let's see for ourselves, dachten we!

Het San Diego Safari Park is inderdaad prachtig (enkel bloedheet, woestijn, weet je wel), we zagen olifanten, giraffen, gorillas, twee van de zeven witte neushoorns op de hele wereld én een cheetah-run op een kleine 3 meter afstand, vet :)! We laten de foto's dan ook graag voor zichzelf spreken!

 

's Avonds was het tijd om het San Diego-aanse nachtleven, dat zich in het Gaslamp-district leek te bevinden, te gaan ontdekken! Het viel ons alweer op dat puriteins Amerika er toch in slaagt om ongelofelijk promiscue individuen voort te brengen, de rokjes zijn steeds korter en de decolletés dieper en dieper (de t-shirts doen hier trouwens ook dienst als jurk) en de occasionele valpartij zorgt ervoor dat geen van beide stukjes stof nog op hun plaats blijven zitten. Dat terzijde, kwamen we terecht in The Tipsy Crow met boven een lounge, beneden sportsbar en in de kelder een discotheek waar we, puur op instinct, meteen op af gingen. Drankjes waren er goedkoop en de muziek subliem dus we dansten al snel the night away! Amerikaanse jongens zijn ook niet verlegen om recht op hun doel af te stappen, dus als je op je eentje een drankje gaat halen, naar het toilet gaat of een hip liedje aan de DJ gaat vragen, moet je niet schrikken van "Hi, how are you doing?"-s overal! Het feit dat we daar met twee boys waren, schrikte hen ook niet af! Can't blame a guy for trying natuurlijk ;)!

Op naar onze "hotelroom from hell" dan maar ;)! Wij verheugden ons al op het feit dat Mathias dus onder die "vieze" lakens zou moeten kruipen... Kirsten en ik hadden ons op de rand van ons bed gezet om dit schouwspel front row mee te maken. Hij besloot met sokken te slapen om het risico op ziektes te verkleinen, na een tiental minuten bleek het echter toch te warm en legde hij zijn sokken op het nachttafeltje (ze mochten immers de grond niet raken) naast Kirsten haar hoofd en vermeldde dat zijn sokken wel stonken. Kirsten kon dit natuurlijk niet laten passeren en durfde het aan om de sokken op de sterk vervuilde vloer te gooien, she's a little daredevil!

Om ons SD-tripje in schoonheid af te sluiten, werd er (na ook Sea World in overweging te nemen) afsproken om de dag aan het strand door te brengen. We reden over de Coronado Bridge naar Coronado Island, wat een subliem eilandje is in de oceaan net voor San Diego en daar zochten we een stukje strand uit waar we de hele dag konden luieren, volleyballen en paletten. Kirsten en ik waren als echte pro's bijna meteen geïnstalleerd en ready for some tanning. De jongens daarentegen hadden zelfs hun zwembroek niet aan waardoor er terug naar de auto gegaan moest worden (boys will be boys, again)! Na een bloedstollende wedstrijd paletten, werd er door de jongens opgemerkt dat onze zonnecrèmes écht slecht waren want dat je die moest uitsmeren (wat blijkbaar not done is) terwijl je die van hen "gewoon moest verstuiven", veeeel makkelijker en doeltreffender (ik vermeld dit even omdat je zometeen zal zien dat Karma echt a bitch is :)).

Met die woorden vertrokken de jongens op een (wat leek) eeuwigdurende wandeling. Kirsten werd na een uurtje wachten al wel heel erg cranky van de honger en besloot de boys te gaan zoeken om het proces te bespoedigen. We eindigden in een Irish Pub waar we na de eerste hap van onze overheerlijke lunch al meteen de rekening toegeworpen kregen, ""so you can work on that you guys"! Thanks a million, waitress...

Mathias besloot dan een litanie af te steken over hoe slecht de zon wel niet is en dat we overdrijven met altijd te willen zonnen. Hij doet dat namelijk niet omdat zon slecht is voor melanomen en dat hij geen risico's wil lopen, in tegenstelling tot ons. Klinkt aannemelijk natuurlijk maar zoals ik al zei: karma is a bitch want toen er die avond op onze deur in (home sweet home) Rieber Hall geklopt werd, stonden R & H daar.

"Mogen wij misschien de aftersun lenen?!". We konden nog net een grijns onderdrukken en zeiden, "natuurlijk, waarom?!". "Wij zijn een beetje verbrand", waarop Michiel zijn rug en Matthias zijn benen toonde. Verbrand was een understatement, ze zagen eruit als twee kreeften die net gaargekookt waren en Mathias zijn benen waren zelfs opgezwollen, real nice! En wij maar klungelen met onze "slechte zonnecrème", look who's laughing now!!

x.

Roxan.

PS: Bedankt aan iedereen voor de verjaardagsdollars, dankzij deze dollars heb ik een heel weekend in San Diego kunnen vertoeven :) BIG LOVE

UCLA Survival gids

We zijn hier nu aantal weken en mogen ons ondertussen toch wel tot de UCLA-crew rekenen (gooo Bruins...) Dus wie beter, om jullie even wegwijs te maken in het UCLAaanse leven. Tips and tricks to make it here:

- To blend in: draag een short met daarop een dikke UCLA sweater. Is het buiten 42 graden? Suck it up, iedereen draagt die hier door 'weer en wind'. Binnen komt die trouwens wel van pas, mits ze de airco hier steevast 20 graden minder zetten dan de temperatuur buiten. Ik loop dan ook al drie weken met een verkoudheid rond!

- Go Bruins: het footballteam hier zijn de 'Bruins' met als mascotte een dikke beer die ons steeds toegromt op het grote middenplein. Het is dan ook de bedoeling dat je vanaf je een stap on campus hebt gezet je als een ware bruins fan door het leven gaat.

- Be a Bruin: sporten is hier het hoogste goed. Als ik 's ochtends met slaapogen mezelf tijdens de 25min durende wandeling naar de les de berg opsleep, wordt ik regelmatig ingehaald door hevig joggende Amerikanen en Amerikaninnen. Het moet gezegd, de boys sporten hier vaak zonder UCLA shirt en zijn goed voorzien van lijf en leden: my way to wake up! Als ik in Antwerpen naar het werk vertrek kom je zo'n dingen namelijk niet tegen... Wij zelf daarentegen hebben de sportmicroob nog niet echt ontdekt. De gratis fitnesszaal zit nog vol geheimen voor ons en mijn sportschoenen zitten nog in mijn koffer. Onze dagelijkse wandelingen van en naar de campus en supermarkt is sport genoeg. We zijn trouwens sinds gisteren begonnen met baantjes te trekken in het zwembad (10 van 20 meter), sporty enough dear Bruins?

- Take laptop or be a flaptop! Iedereen neemt zijn laptop mee naar de les. Liefst een mac die in een felgekleurde hoes zit gestopt. Ik vind die hoezen spuuglelijk dus hou het gewoon bij mijn oerdegelijke-zoals-in-de-winkel-gekochte-mac. Hoewel ik die niet meebreng naar de les, call me old fashioned, maar een pen en papier is toch nog altijd iets veiliger than a device with facebook and internet on it!

- Shop smart: als je in de winkel zoiets hebt van, waaauuuw-dat-kleedje-is-zo-leuk-en-goedkoop, hou dan in het achterhoofd dat er aan de kassa nog steeds 10 procent aan tax bijkomt... Niet dat Roxan en ik daar veel rekening mee houden, want steeds als we onze visakaart bovenhalen ontsnapt er toch een kleine 'damn' uit onze mondhoeken bij het zien van de uiteindelijk prijs op de display. We hebben ondertussen wel een klantenkaart bij Ralphs (de supermarkt in de buurt) die ons telkens een percentje korting geeft. Al die Oreo's waren dan toch goed voor iets.

- Roadtrips: neem steeds een voorraad drinken en snoep mee als je gaat roadtrippen. Het kan namelijk gebeuren dat je, en ik zeg zomaar iets, stil valt in het midden van de woestijn met car troubles bij een aangename temperatuur van 49 graden. You're gonna thank me, wanneer je toch af en toe een zuur beertje kan eten of een slokje water kan delen met je mede gestranden.

- Studentenkaart: Always, and we repeat ALWAYS bring your bruincard. Dat is je studentenkaart waarmee je hier letterlijk alles kan en doet. Zwemmen, (sporten), eten, binnenkomen in de dorms, de lift nemen (je moet eerst 'swipen' met je kaart) studeren, boeken uitlenen bij de bib, dvd's uitlenen bij de bib, snoep en drankjes uit de automaat halen,... Dus toen Roxan haar Bruincard op de kamer vergeten was na een avondje stappen werd ze door de dames aan de balie aan een heuse ondervraging onderworpen voor ze de lift mocht betreden: "what's your name, how old are you, where do you live, what's your student ID" (gelukkig overkwam dit Roxan die haar student ID nr vanbuiten kende en niet mij die enkel half de laatste cijfertjes kende) en dan werd ook haar handtekening nog gecontroleerd. "do you need any fingerprints maybe?"

- Charcuterie: elke zichzelf respecterende Belg eet op tijd en stond graag een pistoletke met wat charcuterie erbij als ontbijt. De Amerikaan niet. Die houdt het 's ochtends zoet. Het enige zout dat wij 's ochtends te zien krijgen is een soort van verdachte witte smeerkaas. (I tried. En het blijft bij die ene keer) en scrambled eggs and bacon with hashbrown potatoes. Maar wij zijn onze lever nog niet beu, dus elke dag een ei is geen optie. Dus wie, zoals wij genoeg heeft van alle belgian waffles, pancakes, bagels, sweet cornflakes en rijst (dat is er altijd, ochtend, lunch and dinner!) moet wachten tot 11u. Dan is er ein-de-lijk charcutterie. Tonijnsla, salami, kippenwit, mortadella, kaas... Dus ons plan: we wachten tot 11u om te gaan ontbijten om dan om 3u pas te gaan lunchen. Breakfast was great (na een uur met honger op onze kamer zitten af te tellen naar 11u), jammer maar helaas werd dat bij onze lunch gerekend waardoor we om 3u niet meer mochten komen eten en we moesten wachten tot dinner. Stomme Amerikanen en hun regeltjes. Dan nog maar een Oreo als lunch!

- Bus: de bus kost hier slechts een dollar en je hebt er verschillende die naar UCLA rijden en van UCLA naar Santa Monica en Venice Beach en van die toestanden. Let wel, een dollar is niet veel. Dus besef dat je de bus deelt met alle lagen van de bevolking. Als je dus een dakloze man hebt die met zijn uit de steentijd daterende gsm naaktfoto's aan je laat zien van zijn grilfriend, 'cause she's as pretty as you are... Just let it pass, en schuif eventueel subtiel een plaatsje op.

- Tap water: Wist ik al, maar toch nog steeds een handige tip: it's free!! :) (een student moet nu eenmaal letten op zijn budget, we don't need fancy Fiji water bottles)

- Slang: we hebben allemaal, uiteraard, ons potje Engels gehad in het middelbaar. Daar is ons, met enige moeite, oerdegelijk en mooi gearticuleerd Engels aangeleerd. Daar kom je hier niet ver mee. Vandaar even een spoedcursus Amerikaanse slang. (alvast onze excuses als we die ook meebrengen naar België. Het zal enige tijd vergen om die terug af te leren. Just slap us if your tired)

• KK: is eigenlijk ok. Maar niemand gebruikt dat hier. In de gemiddelde sms wordt met verschillend kk's gegooid. Wij vinden het alvast leuker dan de OK. Kk?
• MIA: missing in answer. Het zegt het zelf, je stuurde een sms en hebt na menige tijd nog steeds geen antwoord.
• Oh my Godable: omdat OMG so last year is. Dus, just add the 'able'. Kk? (zie je, gaat allemaal vanzelf)
• FYI: For you information
• Def: definitely. Ik betrap mezelf er al op van te pas en te onpas in plaats van yeah of yes te zeggen gewoon een 'def def' op het einde er bij te gooien of te antwoorden.
• though: een stopwoord dat mij serieus ingebakken zit, Roxan is er al vanaf ondertussen. Gewoon in zoveel mogelijk zinnen te plaatsen. You might get tired of it, though.
• Thank you so much: geleerd van Kristin vorig jaar in New York, dus Roxan en ik konden dat nu al als echte pro's in het rond strooien. (like, real Americans) Thank you is te simpel. Er hoort echt een so much bij. Thank so much for your attention!
• It's like basically: deze zin is te gebruiken telkens je een nieuwe monoloog begint tijdens een gesprek of discussie. bv: "What do you think 'bout the professor?" "Well, he's like basically always talking about himself..."
• Hey guys: wie je ook tegenkomt, meisjes, jongens, twee mensen, tien mensen,... het is altijd "heeey guys!" als je hen groet. All the girls are one of the guys.
• TMI: It's like really TMI!! Too Much Information. Te gebruiken als er iemand bijvoorbeeld iets te straffe Vegas verhalen uit de doeken doet.
• TTYL: talk to you later. En als het even moet: TTYN, talk to you never...

TTYL, you guys! Kk?

x Kirsten

What happens in Vegas...

Stays in Vegas...

Maar, uiteraard niet voor jullie. Daarom vinden jullie dit keer een uitgebreid verslag van Roxan en Kirsten samen terug. (neem er je tijd voor, het wordt een dikke boterham)

De vraag is, where to start? Even een kleine intro:

Woensdag 29 juni kwam Kirsten terug van de Starbucks down town, wanneer ze in de hal van Rieber Mathias en Michiel tegenkwam die heel enthousiast brullend - terwijl ze naar buiten liepen - vertelden dat we vrijdag naar Vegas zouden vertrekken, gratis, en wij mochten mee.

Vooraleer Kirsten de kans kreeg om de logische hoe, wat, waar, wanneer vragen te stellen knalde de glazen deur al terug dicht en zag ze nog slechts een flits van de t-shirten van de boys. Dus, ietsje later kwam ze in de kamer bij Roxan met de melding: "Amai, beste nieuws: wij gaan gratis naar Las Vegas!!!" Waarop Roxan logisch antwoordde: "hoe, wat, waar, wanneer." Waarop Kirsten haar schouders ophaalde, een Oreo nam en achter haar bureau ging zitten.

Met andere woorden, wij wisten van niets enkel dat we in Vegas verwacht werden.

De dag daarna hoopte Roxan tijdens de les public speaking, die ze met de m&m's volgt, wat meer los te krijgen. Bleek dus dat een meisje uit de klas, Fenco genaamd, dat allemaal via haar papa kon regelen. (hoe, daar komen we later nog toe, maar be prepared!)

Kirsten was nog niet helemaal mee, ze vroeg zich steeds af "what's the catch" en wanneer de avond voor vertrek Michiel plots niet meer helemaal zeker wist of het nu wel gratis was, konden wij niets anders dan menig vapeur te berde brengen...

In ieder geval, pakten we toch donderdagavond vol goeie moed onze koffer (wat natuurlijk een kwestie van proppen was in onze handbagage om die overload aan kleding weg te moffelen) en zetten onze wekker om 6u30 (Roxan zou samen met Michiel de auto's gaan halen, waar trouwens nog een drie kwartier durende wandeling aan vooraf ging)

Enfin, eind goed al goed, it was for free... en Rox en Michiel zijn maar een keer verloren gelopen richting car rental. Dus, off we went to Vegas, wij in de witte girls car: een Dodge Avenger (Roxan, Kirsten, Fenco en Deense Helene), de boys in een zwarte (Michiel, Mathias, Jon en Jason). Er zouden ook nog 2 franse meisjes en 4 franse jongens meegaan, maar die hadden een eigen auto en zouden we in het hotel ontmoeten.

Na een drie uur durende rit, met de muziek op oorverdovend volume en valskwelende kwartetten arriveerden we eindelijk in Sin City... Ons hotel: Aria! Stel je het graafste hotel voor waar je ooit al bent geweest en doe dat maal 10. Denk: vanille aroma's in de lobby, kwetterende vogeltjes die los rondvliegen, watervallen die langs buiten naar beneden liepen en een Chinese host die ons meteen op onze wenken bediende. We could get used to this. Onze kamer was een kingsize paradijs en onze Rieber Hall kamer werd dan ook meteen ergens ver in het achterhoofd gestopt. Vuile douches met aziaten haren, what?

Meteen rees de vraag op dat die papa van, laten we haar even richie noemen vanaf nu - tegenwoordig proberen ook onze buitenlandse vrienden onze blog te ontcijferen, vandaar - toch wel veel macht moest hebben in Vegas. Aangezien die zomaar eventjes gratis voor 14 man een kamer kon regelen en dankzij hem ook ons eten door het hotel betaald zou worden... Oh en voor ik het vergeet, Richie had ook al meteen een girlsnight ingepland met gratis limorit met gratis Chipendalesshow, plus toen Kirsten enthousiast wees naar een groot reclamebord met Rihanna die zaterdag in Vegas zou zijn werden er ook meteen door Richie en haar host ticketten - van het eigenlijk uitverkochte concert - geregeld.

Toen we even polsten bij onze nieuwe vriendin Helene kregen we een zuinig lachje en het vage antwoord 'that he's in real estate...' Dus vroegen wij ons af of we met de adoptiedochter van Donald Trump te maken hadden??? We hadden ook al lang gezien dat haar Chanel, Dior, Louboutin, Prada heels and purses niet echt van de fake waren...

Na deze verbazing overwonnen te hebben, begaven we ons met zijn tienen naar het buffet wat voor ons - na 2 weken college-food - een culinair orgasme bleek teweeg te brengen. Voor 40 dollar per persoon (die we natuurlijk nooit hoefden te betalen) mochten we ons tegoed doen aan allerlei lekkers; van sushi en kreeft tot rosbief, van fruitsla tot pizza en zelfs een stukje vis én het lekkerste "echt" brood met beleg (damn, dat hebben we hier al gemist)! Als letterlijke kers op de taart was er ook nog een uitgebreid dessertenbuffet waar Roxan al vanaf minuut 1 haar zinnen op gezet had! We verorberden gezamenlijk een aantal creme brulées, oreo cheesecakes, strawberry shortcakes en de gebruikelijke (maar steeds lekkere) Amerikaanse koekjes.

Maar goed, Day one was a fact. Na een douche en mét gevulde maag, was het tijd om de shoppen. Alzo Richie. "We need a dress for tonight!" Roxan en Kirsten: "we do?"
Dus werd er een taxi genomen naar de shopping mall. Die taxirit duurde welgeteld twee mintuten (met file inbegrepen), uhm... why didn't we walk? "Cause it's hot outside!" Ahzo...

We didn't buy a dress though... met de overload aan kleren in onze koffer, herinner je, hadden we die niet echt nodig. Dus restte ons enkel nog wat optutwerk, no one wants to meet the chips looking bad, en klaar waren we om in de limo te stappen. We kunnen je alvast zeggen dat dat helemaal niet zo comfortabel is als het lijkt, zeker Kirsten, die in het midden zat, voelde zich wreed gesandwiched.

The Chippendales were hot. Of course. We hadden niet verwacht dat kuis Amerika zoveel bloot zou verkopen. Nu niet dat het onzettend opwindend was, het voelde als naar een naakte boyband kijken. Maar gegild en gelachen hebben we zeker, met uiteraard een sex on the beach cocktail to go with it. We zijn ook ontzettend 'trots' om te melden dat de 'knapste' chip ons twee heeft uitgenodigd voor een duo-dans. We hebben dan toch maar even geknepen in die spieren ;).

Enfin, om het mannelijk publiek deze webpagina niet te laten afsluiten gaan we voort met het verdere verloop van de avond: A Las Vegas Style party. Als in, Richie die hoegenaamd niet tussen het plebs ging staan beneden, maar graag een tafel wou bij the rich and famous voor 3000 dollar aub. Hierbij brak ons toch wel even het angstzweet uit, want snel geteld zou dat zo'n 200 euro per persoon betekenen. Ok, drank was wel mee inbegrepen, maar als we zo elke avond zouden uitgaan... No worries, de host van de papa van Richie zou wel regelen dat ook dit weer, uiteraard wat hadden we ook verwacht, gratis zou zijn. Ook waren we beiden pijnlijk getuige van een staaltje Duitse vrijpostigheid!

Ik hoef hier natuurlijk geen tekeningetje bij te maken dat zowat iedereen aanwezig op het feestje serieus wat drank verzet heeft en we gaan onze bronnen hier even beschermen en gebruik maken van wat censuur. Dit stuk will stay in Vegas :). Wat we natuurlijk niet kunnen laten is om even te vermelden dat in de boys room, the day after, drie van de vier naast elkaar aan het kotsen waren in the luxurious bathroom. Lees: een in het toilet, een in het bad en eentje in de lavabo. Veel viel er dan ook niet aan te vangen met hen de day after.

Richie heeft zich pas echt laten gaan, en heeft zowat elk individu dat ademde binnengedraaid... Wij zijn dan ook op een veilige afstand gebleven uit vrees voor onze geliefde lippen. Dat we met haar op de kamer sliepen, waren slechts zorgen voor later. (uiteraard was zij  tegen de tijd dat we terug op de kamer waren, volledig uitgeteld: fioew!)

Day two, needless to say dat we tot een stuk in de dag hebben uitgeslapen... Waarna we de jongens zijn gaan wakker maken. Dat hadden we beter niet gedaan omdat je hun kamer al kon ruiken vanop 5 meter afstand in de gang, not in a good way though. Daarna was alleen Mathias mans genoeg om met ons te komen 'chillen by the pool'. In 46 graden en meer was dat wel eerder een kwestie van in en uit het zwembad huppen, omdat gewoon stilstaan in de zon aanvoelde als een kippengebraad op de BBQ.

Daarna was het weer tijd om onze meest glamoureuze outfit uit te kiezen, want het was time for miss Rihanna in Vegas, the limo was already waiting. Eten gingen we blijkbaar achteraf doen... Nu, jullie moeten weten dat wij beiden ontzettend op onze drie maaltijden, liefst vijf, per dag staan. Zonder al te veel uitstel graag. Dus met een hoop spinnekes, nootjes en koekjes uit de minibar achter onze kiezen hoopten we te kunnen overleven tot 12u...

Rihanna was 'amazinggg'. We hebben ons hees gebruld en onze voeten vol bleinen gedanst door onze high heels. Dus, aan al zij die binnenkort gaan kijken in België: she rocks! (niet dat het in België ooit zo goed zal zijn als hier, maybe we should mention the free part, again ;)

Bleek dat die Fransen al roomservice hadden besteld (hadden we ons daarvoor uitgehongerd??), dus het plan was dat wij nog snel, samen met Fenco een hapje zouden gaan eten in een Thai restaurant. Dat 'snel' en 'thai' bleek geen goede combo voor Roxan, resultaat: een zieke rox die moest afblazen voor de party. Dus besloot Kirsten om dan maar mee in de kamer te blijven en een rondje 'how I met your mother' te kijken vanuit ons kingsize bed.

En nu moet ik jullie waarschuwen, het volgende stuk is niet voor gevoelige lezers, minderjarigen en misschien dat onze bomma's dit stuk ook best even overslagen:

Om 4u 's nachts hoorden we plots de deur opgengaan. We hoorden de stem van Richie en nog een mannenstem. Kan altijd, natuurlijk, dat iemand haar even tot aan de kamer komt afzetten. Dat die dan ook nog mee naar binnenkwam was iets minder tof. Bleek ook dat het de grootste eikel van de hoop was, we hadden de voorbije dagen al een lichte afkeer gekweekt voor een van de Franse boys van Parijs die, to say the least, nogal last had van een ego en een kleine voorkeur had voor veel te korte zwemshorten. Kirsten greep onder het laken naar Roxan haar hand en fluisterde een welgemeende 'what the fuck' in haar oor. Toen Richie en Eikel plots begonnen spelen met de automatische gordijnen lagen we echt wel klaarwakker, maar nog steeds muisstil in ons kingsize bed.

Toen meldde de Eikel plots 'szat he waz goink zo get hiz lenzes en zhen com bak'... Kirsten had toen al lang de hoop dat die zou neervallen in de gang en niet meer zou terugkomen. Niets was minder waar, Richie had zich languit op het bed gevleid waarop de Eikel zijn broek uitrok, zijn schoen in het rond gooide (het t-shirt was al ergens onderweg verdwenen) en bij Richie ging liggen. Waarop wij meteen getrakteerd werden op een hele hoop speeksel geluiden!!

Kirsten is dan abrupt rechtgestaan en heel luid naar de badkamer gegaan, de kraan opengezet en met kasten geslagen. Bij terugkomst waren er nog steeds speeksel geluiden. Ok, harder mesures were needed: Kirsten zocht haar rokje terug uit de kast en meldde luidop in de kamer aan iedereen die wou luisteren: "ok, I'm gonna leave for an hour, when I come back, I want you do be done with whatever you want to dan and I want him gone!" Waarop het zenuwachtige antwoord volgde (en ik zet het voor de veiligeheid even in het Nederlands, hoewel seks toch wel vrij internationaal is): "nee, we gaan geen seks hebben hoor..." Ok, Kirsten doet haar rok terug in de kast en terwijl ze in  het midden van de gang staat komt plots Fransman nummer twee onze kamer binnengewandeld. De deur stond nog open??

De Eikel was ondertussen, op tijdspanne van 1 minuut in slaap gevallen (that's what you het from too much free booze), en fransman nummer twee kreeg hem niet wakker. Waarop Richie zei: "hij slaapt, dus kom we zijn weg 'so we can fuck'."(??!!)

Ons dus achterlatend met de snurkende Eikel. Roxan gaf de tip om aan vrolijke dingen te denken als iemand snurkt, want dan gaat dat snurken naar de achtergrond. Jammer genoeg vond Kirsten op dat moment niet veel leuks om aan te denken... :)

The next morning hadden wij zicht op de kont van de Eikel (hij had duidelijk ook een voorliefde voor mini onderbroeken), en besloten dat het welletjes was geweest. Dus, wij openen de gordijnen en zetten de TV aan op het hoogste volume... No movement. Next plan: go get the Belgian boys.

Kirsten dus terug snel haar rokje aangetrokken en richting kamer van de mannen gehold, met de melding dat ze zich onmiddelijk naar onze kamer moesten reppen om ons te redden van mister hotpants. we kunnen alvast melden dat dit geen sinecure was, hij deed alsof hij niet hoorde en vast sliep, zelfs na de brul van Mahias in zijn oor. Pas nadat Kirsten hem een tik op zijn arm had gegeven en recht in zijn oor zei "can you please go back to your room now, this is pretty akward.' Waarop hij een heel theater tentoon spreidde met "whzere am ai?, whzat happened?" bullshit. Enfin, mister hotpants left the room en wij hebben hem voor de rest van het weekend geen blik waardig meer gegund. Maar hij krijgt toch zijn welverdiende 5 minutes of fame op onze blog!

Zondag was ook weer rustig, omdat wij blijkbaar de enigen waren die naar de grand canyon wilden maar geen zin hadden om met zijn tweeen 7u te rijden, zijn we ook maar in het hotel gebleven voor day three, by the pool.

's avonds zou de party der party's moeten worden. Om 12u zouden we immers the fourth of July vieren. Enige minpunt was, dat Richie eigenlijk minderjarig is en ze met de 4th of July extra hard controleerden op fake ID's... Resultaat, no party. Ahjah, we konden moeilijk onze sugar mommy laten gaan slapen terwijl de bloemetjes buiten zouden zetten. Een soort van verplichte solidariteit eigenlijk.

Echt erg was het niet, want wij zouden de dag daarna naar huis moeten bollen, dus beter wakker dan half-slapend...

De roadtrip back begon ook superleuk, terwijl Fenco en Helene lagen te slapen op de achterbank, hadden wij de radio volledig opengedraaid, een zak chips en spinnekes op het dashbord gelegd en al dansend en zingend de rit ingezet. Blijkbaar erg enthousiast want alle auto's rond ons waren ontzettend hard met ons aan het lachen. We vrezen zelfs dat er binnenkort een Youtube filmpje van ons kan opduiken want een of andere Mexicaan was onze zelfs aan het filmen met zijn iPhone. We felt a little Paris Hilton and Nicole Richie... Tot plots onze auto P diddy gewijs begon te humpen. Een soort van spring beweging als we gas gaven, niet echt een extra feature die de auto als gadget had, eerder een klein probleempje.

Dat er ook al een lichtje brandde en af en toe een 'bleep' geluid was, hadden we ons nog niet echt aangetrokken, we were having too much fun. Gelukkig waren we in de buurt van een tankstation, waardoor we nog net naar daar konden humpen, de boys bellen en de car rental bellen.

Gelukkig, we hadden nog altijd Richie bij, wiens papa zijn teergeliefde dochter natuurlijk niet kon achterlaten in het midden van de woestijn. Resultaat, wij mochten onze auto op de parking laten staan en werden met persoonlijk chauffeur helemaal tot naar UCLA gebracht. En dat on the 4th of July...

Ondertussen zijn we ook te weten gekomen hoe we deze VIP treatment verdiend hebben... Blijkbaar komt de papa van Richie vaak in Vegas gokken. Voor miljoenen. (je las dat goed, jep) Waardoor alle hotels vechten om hem in hun hotel te krijgen en voor hen te laten gokken. Dat doen ze dan door hen de beste penthouses te geven, hen gratis naar shows en dancings te laten gaan en ook gratis eten en minibar al you can eat treatments te verlenen... Vegas leeft namelijk van dit soort mensen en halen hun geld helemaal niet van ons plebs die 400 dollar komen verspelen. Neen, Vegas grows on the rich and famous that throw away their money. Zoals iemand reeds zei: Sin city is corrupt. Toen Mr. Richie op zaterdag blijkbaar zelf ook daadwerkelijk in vegas was, werd Richie junior gebombardeerd door proppers die haar smsten met de vraag of ze wilde regelen dat papie in hun hotel zou komen gokken en dan kreeg zij een gratis tafel in hun dancing...

So, this was our Vegas story, we know you can't top this!! :)

x Roxan en Kirsten

They wanna make it in the neighbourhood

Woensdag was het eindelijk 'time to discover Hollywood'. Je kan nu eenmaal niet in California zitten zonder een glimp van het Hollywood sign opgevangen te hebben en de walk of fame afgestruind hebben met het gezicht naar de grond gericht met fototoestel in de aanslag...

Dus, zonder ook maar op voorhand iets op te zoeken wandelden we richting bus. Zoals reeds vermeld, vrouwen van de wereld die we zijn, zouden we het wel vinden. En, toegegeven, we rekenen ook nog steeds een beetje op onze personal tour guide Yana to show us around. Jammer genoeg wist deze laatste het ook niet meer, dus werd het een kwestie van de juiste mensen aanspreken.

Met ietwat een omweg, (we reden trouwens langs the directors guild of America, wauw!) zagen we uiteindelijk de eerste ster voor ons op de grond oprijzen. Jammer genoeg is het begin van de walk of fame niet zo boeiend. Met alle what-s-his-name-and-what-did-she-do-opmerkingen vandien. Komt daar ook nog bij dat je door een buurt vol seksshops en waterpijp memorabilia winkels loopt (En uiteraard kan je overal je stash of weed krijgen...). We werden pas gelukkig toen we aan onze rechterkant een GAP en XXI winkel zagen en de ster van Grace Kelly onder onze voeten vonden.

The Chinese Theater is best wel mooi, alleen is het daar de hel, je kan daar best 's nachts, als iedereen slaapt, langsgaan. Denk: 200 toeristen die allemaal dezelfde foto willen waardoor je steeds elleboogstoten krijgt wanneer jij probeert met je dure fototoestel het chinese theater probeert vast te leggen.

Roxan poseerde ook nog - for a one dollar tip - met een Tom Cruise look-a-like, de enige die ook daadwerkelijk leek op het typetje dat-ie nadeed (what a toothpaste smile, Tom). Ik zag bijvoorbeeld ook een Superman met bierbuik die over zijn rode supermanonderbroek hing. Real Nice!

Uiteraard, zo'n walk of fame in de felle zon is best vermoeiend, dus niets is beter dan de airco-verkoeling van de plaatselijke winkels op te zoeken. Jep, de XXI van Hollywood is toch nog wat anders dan die van Santa Monica!

Het Hollywood sign hebben we in de verte gezien, erg klein, waardoor we ook serieus moesten inzoomen met het fototoestel om de befaamde letters vast te leggen op de gevoelige plaat. Onder hebben we geposeerd voor het bord. Wie goed kijkt herkent in de verte, op de berg, misschien wel een witte plek... Dat is het dan. Het befaamde Hollywood sign.

Met goed gevulde tassen en rammelende maag zijn we de eerste de beste sushi tent binnengewandeld die we zagen (voor de vijfde keer deze week). Gelukkig, want wij hebben daardoor de beste sushi ter wereld gegeten. They sure don't know how to do them like that in Belgium!

Goed, we're off to Vegas. Dus vier dagen geen blog. Maar verwacht alvast een goedgevuld verslag bij terugkomst en uitgebreide beschrijving over the 4th of July!

x Kirsten